Straight is overrated (Een ode aan het afwijken)

Zowel rebels als teder.

Want wie zegt dat rechtlijnigheid beter is? Dat normaal de norm moet zijn? Dat gezondheid, gedrag, identiteit of succes maar één richting kent?

De roze capsules verwijzen naar zachtheid, kwetsbaarheid, identiteit. Ze liggen in een geometrische vorm ,maar ze weigeren zich te onderwerpen aan het perfecte plaatje.

Ze hellen, kantelen en vallen, lichtjes… maar toch genoeg om zich niet te voegen naar de geometrie. De boodschap is duidelijk: afwijken is geen fout, het is een keuze.

Het werk stelt geen diagnose, maar stelt vragen: Wat als we stoppen met perfect proberen te zijn? Wat als afwijking geen probleem, maar potentieel is? En wat als het net die scheve hoek is die jou precies op je plek doet voelen?